बंधारा

 

काळ्या ढगाची प्रतिमा

खाली दिसते पाण्यात

काळे कर्म तयासम

सदा बोचते मनात

शालु नेसून हिरवा

सजल्यात कपारीही

पहुडल्या स्वत:लाच

न्याहाळीत जलाशयी

जसा भासतो बंधारा

हिमालयी शुद्ध जल

गोड माणुस भासतो

मन जयाचे निर्मळ

अती दुर्लभ बंधारा

पाणी जयाचे निर्मळ

तसा माणुसही भासे

शुद्ध मनाचा दुर्मिळ

 पाणी गढूळ गढूळ

बांध घालून रोखलं

तसं शंकांचं काहूर

माझ्या मनात दाटलं

ऊतू गेलाया बंधारा

पारदर्शक ते नीर

होई शांत तसे मन

जाता चिंतेचा तो पूर

~ दत्ता चत्तर